Ładne logo, certyfikat, dumnie brzmiąca nazwa i zapewnienie o najwyższej jakości – czy to rzeczywiście wystarczy, aby mieć pewność, że żywność, którą wkładamy do koszyka, jest bezpieczna?
Konsument coraz częściej staje przed ścianą oznaczeń, symboli i certyfikatów. Problem w tym, że nie każdy znak na opakowaniu oznacza to samo. Jedne mówią o pochodzeniu produktu, inne o tradycyjnej metodzie produkcji, jeszcze inne o spełnieniu określonych standardów jakości. A bezpieczeństwo żywności to zupełnie odrębna kwestia.
Bezpieczeństwo żywności jest podstawowym obowiązkiem każdego producenta. Obejmuje m.in. przestrzeganie zasad higieny, kontrolę surowców, właściwe przechowywanie produktów oraz stosowanie procedur zapobiegających zagrożeniom. System HACCP jest jednym z najważniejszych narzędzi służących identyfikowaniu i ograniczaniu takich zagrożeń.
Znaki jakości mówią natomiast przede wszystkim o dodatkowych, określonych cechach produktu. Mogą wskazywać na tradycyjną recepturę, związek produktu z konkretnym regionem, szczególną metodę produkcji czy określone wymagania dotyczące surowców. Do najbardziej rozpoznawalnych unijnych oznaczeń należą ChNP, ChOG i GTS.
Dla konsumenta znak jakości może być więc cenną wskazówką, ale nie powinien być traktowany jako jedyny dowód bezpieczeństwa produktu.
Bezpieczna żywność musi spełniać wymagania prawne niezależnie od tego, czy posiada dodatkowe oznaczenie jakościowe.
W czasach, gdy półki sklepowe oferują tysiące produktów, umiejętność czytania etykiet staje się ważną częścią świadomych zakupów.
Certyfikat może powiedzieć nam wiele o produkcie. Warto jednak wiedzieć, co dokładnie oznacza dany znak – i czego nie oznacza. Bo świadomy konsument nie tylko patrzy na etykietę. Potrafi ją również czytać.
Debata, w której wzięli udział Henryk Smolarz z KOWR, Dorota Bocheńska z GIJHARS, Marcin Oszańca z CDR w Brwinowie oraz Wiesław Różański z UPEMI, odbyła się podczas tegorocznego Festiwalu Polskiej Żywności #KUPUJŚWIADOMIE odpowiedziała na kilka pytań z tej kwestii.
